PPWR – kogo dotyczy? Obowiązki producenta (wytwórcy), importera i dystrybutora opakowań: kto musi sporządzić deklarację zgodności UE, co z marką własną i sprzedażą online

Rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich opakowań niezależnie od materiału i do wszystkich podmiotów gospodarczych, które wprowadzają je do obrotu lub udostępniają na rynku. Obowiązek sporządzenia deklaracji zgodności UE przypisuje wytwórcy opakowania: to ten, kto wytwarza opakowanie lub produkt w opakowaniu albo zleca jego zaprojektowanie lub wytworzenie pod własną nazwą lub własnym znakiem towarowym (art. 3 ust. 1 pkt 13). Przy opakowaniach bez marki decyduje, kto określa projekt i składa zamówienie (wytyczne Komisji C/2026/3084); w jednym łańcuchu dostaw jest tylko jeden wytwórca.

Uwaga na słownictwo: w polskiej wersji rozporządzenia „wytwórca” to odpowiednik angielskiego manufacturer, natomiast „producent” oznacza podmiot objęty rozszerzoną odpowiedzialnością producenta. Gdy w praktyce mówi się o „obowiązkach producenta” w PPWR, chodzi zwykle właśnie o wytwórcę. W tym tekście trzymamy się terminologii rozporządzenia.

Wytwórca przed wprowadzeniem do obrotu przeprowadza procedurę oceny zgodności, sporządza dokumentację techniczną zgodnie z załącznikiem VII i wystawia deklarację zgodności UE zgodnie z art. 39 (art. 15 ust. 2). Tej odpowiedzialności nie da się po prostu przerzucić na dostawcę materiału. Decydujące nie jest to, kto fizycznie obsługuje maszynę, lecz to, pod czyją nazwą lub marką opakowanie jest wytwarzane lub zlecane do wytworzenia. Właśnie tu wielu dystrybutorów i importerów staje się prawnie wytwórcami, nie zdając sobie z tego sprawy. Co dokładnie zawiera deklaracja, wyjaśnia poradnik deklaracja zgodności PPWR: pola obowiązkowe zgodnie z załącznikiem VIII.

Kto wprowadza do UE opakowania lub produkty w opakowaniach z państwa trzeciego, ponosi szczególną odpowiedzialność. Zgodnie z art. 18 importer może wprowadzać do obrotu wyłącznie opakowania zgodne z wymogami art. 5–12, a przed wprowadzeniem do obrotu musi zapewnić, że wytwórca przeprowadził procedurę oceny zgodności i sporządził dokumentację techniczną zgodnie z załącznikiem VII, że opakowanie jest oznakowane zgodnie z art. 12 i że towarzyszą mu wymagane dokumenty.

Importer podaje też na opakowaniu swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres pocztowy (art. 18 ust. 3). Sam import nie czyni importera wytwórcą. Przed wprowadzeniem do obrotu zapewnia on, że wytwórca z państwa trzeciego ocenił zgodność, sporządził dokumentację techniczną i wystawił deklarację, a kopię deklaracji przechowuje do dyspozycji organów (art. 18 ust. 2 i 7). Wytwórcą staje się dopiero wtedy, gdy wprowadza opakowanie do obrotu pod własną nazwą lub własnym znakiem towarowym, zmienia je w sposób, który może wpłynąć na zgodność (art. 21), albo zleca jego wytworzenie według własnego projektu. Przy towarze importowanym bez marki importer musi sam zabezpieczyć te dokumenty (FAQ Komisji X.11). Deklarację może przygotować dla wytwórcy z państwa trzeciego, ale podpisuje ją wytwórca.

Dlatego importerzy powinni już na etapie zakupów wyjaśnić, czy dostawca potrafi dostarczyć dokumenty zgodne z PPWR. Art. 16 nie daje tu importerowi bez własnej marki roszczenia: zobowiązuje dostawców opakowań i materiałów opakowaniowych do przekazania informacji i dokumentów tylko wytwórcy, dlatego dostęp do deklaracji i dokumentacji importer powinien zapewnić sobie w umowie z wytwórcą. Jak odpowiadać na takie prośby o dokumenty, opisujemy w ostatniej części tego poradnika.

Szczególnie ważna jest reguła dla importerów i dystrybutorów, którzy wprowadzają opakowania do obrotu pod swoją własną nazwą lub własnym znakiem towarowym albo modyfikują opakowania już wprowadzone do obrotu w sposób, który może wpłynąć na ich zgodność z wymogami. Zgodnie z art. 21 taki importer lub dystrybutor jest uważany za wytwórcę i podlega obowiązkom wytwórcy z art. 15, łącznie z własną deklaracją zgodności UE.

Dotyczy to na przykład sytuacji, gdy dystrybutor opatruje kupione opakowanie własnym logo lub marką i oferuje je pod tą nazwą. Powołanie się na deklarację pierwotnego wytwórcy wtedy nie wystarcza; dystrybutor wystawia własną deklarację. Wytwórcą staje się również importer lub dystrybutor, który modyfikuje opakowanie już wprowadzone do obrotu w sposób, który może mieć wpływ na jego zgodność z wymogami, na przykład przez nowe połączenia materiałów lub inne zmiany dotykające pierwotnej oceny zgodności (art. 21).

Jeden wyjątek dotyczy mikroprzedsiębiorstw: jeżeli taki importer lub dystrybutor jest mikroprzedsiębiorstwem w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE, a jego dostawca opakowań ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim, za wytwórcę uznaje się tego dostawcę (art. 3 ust. 1 pkt 13 lit. b). Art. 15 ust. 12 i art. 21 mówią o dostawcy z siedzibą w Unii; definicja, wytyczne Komisji C/2026/3084 i FAQ Komisji (X.3) wymagają tego samego państwa członkowskiego. Dla wszystkich pozostałych obowiązuje zasada: kto opatruje opakowanie własną marką lub je zmienia, sporządza deklarację sam; importer bez własnej marki przechowuje kopię deklaracji wytwórcy (art. 18 ust. 7), a czysty dystrybutor nie musi jej ani wystawiać, ani przechowywać (art. 19).

Inaczej wygląda sytuacja czystych dystrybutorów, którzy sprzedają opakowanie dalej bez zmian i pod marką pierwotnego wytwórcy. Z reguły nie muszą sporządzać własnej deklaracji zgodności. Ich rola polega na przekazywaniu dalej zgodnego opakowania, nie na wystawianiu dokumentów.

Ich obowiązkiem jest za to należyta staranność (art. 19). Przed udostępnieniem opakowania na rynku dystrybutor sprawdza, czy opakowanie jest oznakowane zgodnie z art. 12 i czy wytwórca oraz importer dopełnili obowiązków identyfikacyjnych (numer typu, partii lub numer seryjny, nazwa i adres). Jeżeli uznaje lub ma powody sądzić, że opakowanie nie jest zgodne z wymogami, nie udostępnia go na rynku, dopóki zgodność nie zostanie zapewniona.

Deklaracji dystrybutor nie wystawia i nie musi jej przechowywać; przed udostępnieniem opakowania na rynku sprawdza natomiast także, czy producent jest zarejestrowany w rejestrze producentów (art. 19 ust. 2). Kopię deklaracji musi przechowywać tylko importer (art. 18 ust. 7). Granica między czystym dystrybutorem a wytwórcą przebiega dokładnie tam, gdzie pojawia się własna marka albo modyfikacja opakowania.

Dla sprzedawców internetowych z marką własną (private label) ta systematyka ma bezpośrednie skutki. Kto importuje lub zleca wytworzenie produktów, a następnie sprzedaje je pod własną marką przez platformy takie jak Allegro, Amazon czy eBay, wprowadza związane z nimi opakowania do obrotu zazwyczaj pod własną nazwą.

Tym samym sprzedawcy private label są z reguły sami wytwórcami w rozumieniu PPWR dla opakowań ze swoją marką i muszą wystawić dla nich własną deklarację zgodności UE oraz przechowywać dokumentację techniczną. Dla niezadrukowanych standardowych kartonów, folii i wypełniaczy, w których tylko wysyłają towar, deklaracji nie wystawiają: wytwórcą jest firma, która je produkuje (FAQ Komisji II.5), a etykieta wysyłkowa nie jest oznakowaniem marką. Wyjątek: jeżeli właściciel marki jest mikroprzedsiębiorstwem, a jego dostawca opakowań ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim, wytwórcą jest dostawca. Fakt, że sprzedaż odbywa się przez platformę, nie zwalnia z tego obowiązku.

Sprzedawcy internetowi powinni więc szybko przejrzeć asortyment pod kątem opakowań sprzedawanych pod własną marką i sporządzić dla nich wymagane od 12 sierpnia 2026 r. deklaracje. Kolejność kroków, od inwentaryzacji po archiwizację, opisujemy w poradniku PPWR od kiedy obowiązuje i jakie są wymagania od 12 sierpnia 2026 r..

Coraz więcej działów zakupów pisemnie prosi dostawców o deklarację zgodności PPWR, często z terminem i własnym formularzem. Odbiorcy zabezpieczają się w ten sposób, zbierając dowody wzdłuż łańcucha dostaw. Art. 16 zobowiązuje dostawców wobec wytwórcy: przekazują mu wszystkie informacje i dokumenty potrzebne do wykazania zgodności, łącznie z dokumentacją techniczną, ale na tej podstawie nie muszą wystawiać własnej deklaracji (FAQ Komisji X.4). Czy wystawiasz deklarację sam, zależy wyłącznie od tego, czy jesteś wytwórcą; terminy i formularze w zapytaniach to kwestia umowy.

Odpowiedź zależy od roli. Jeżeli jesteś wytwórcą, wysyłasz własną deklarację. Jeżeli jesteś czystym dystrybutorem, nie wystawiasz deklaracji i nie musisz jej przechowywać (art. 19 ust. 2). Jeżeli sprzedajesz pod własną marką, deklarację wystawiasz sam. Jeżeli importujesz z państwa trzeciego bez własnej marki, deklarację wystawia wytwórca, a Ty przechowujesz jej kopię (art. 18 ust. 7). Ważne: obowiązuje jedna deklaracja na rodzaj opakowania, nie na klienta ani na dostawę; raz poprawnie sporządzony dokument obsługuje wszystkie zapytania dotyczące tego rodzaju opakowania.

Uwaga na formularze klientów: sprawdź, czy odwzorowują strukturę załącznika VIII, bo to rozporządzenie określa treść i układ wzoru, a deklaracja ze wszystkimi ośmioma elementami spełnia wymóg niezależnie od papieru firmowego odbiorcy. Deklarację sporządza się w języku lub językach wymaganych przez państwo członkowskie, w którym opakowanie jest wprowadzane do obrotu; dla międzynarodowych łańcuchów dostaw praktyczny jest dokument po polsku i po angielsku. Gdy termin goni, prowadzony generator pyta o każde pole obowiązkowe i tworzy deklarację jako PDF w obu językach, z podglądem przed zakupem; efekt pokazuje nasz wypełniony wzór zgodnie z załącznikiem VIII.